خسته خسته

بی کس  و تنهام .تنهای  تنها  

فقط یاده تو   باهامه

از  این دنیا     همینو  دارم  

زیبا  دوست  دارم

کاش میدیدی .چیست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری ست

آه.وقتی که تو .لبخند نگاهت را

می تابانی

بال مزگان بلندت را

می خوابانی

آه,وقتی که تو  چشمانت

آن جام لبالب از جاندارو

سوی این تنشه جان سوخته می گردانی

موج موسیقیٍ عشق

از دلم می گذرد

روح گلرنگ شراب

در تنم می گردد

دست ویرانگر شوق

پرپرم می کند,ای غنچه رنگین!پرپر!

من ,در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد

برگ خشکیده ایمان را

در پنچه باد

رقص شیطانی خواهش را

در آتش سبز!

نور پنهانی بخشش را

در چشمه مهر

اهتزاز ابدیت را می بینم

بیش از این,سوی نگاهت,نتوانم نگریست

اهتزاز ابدیت را

یارای تما شایم نیست

کاش می گفتی چیست

آنچه از چشم تو,تا عمق وجودم جاری ست.

 به که باید دل بست؟

نقش هر خنده که بر روی لبی می شکفد ،نقشه ای شیطانیست 

در نگاهی که تو را وسوسه ی عشق دهد

حیله ای پنهانیست

به که باید دل بست ؟

سینه ها جای محبت همه از کینه پر است

هیچ کس نیست که فریاد پر از مهری را

 گرم پاسخ گوید!!!!

از خانه زنم بیرون اما کجا امشب ؟

شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب

پشت ستون سایه هاروی درخت شب

می جویم اما نیستی هیج جا امشب

می دانم آری نیستی ،اما نمی دانم

بیهوده میگردم به دنبالت چرا امشب ؟

هر شب تو را بی جستجو می یافتم،اما

نگذاشت بی خوابی به دست آرم تو را امشب

ها ،سایه ای دیدم شبیهت نیست اما حیف

ای کاش میدیدم به چشمانم خطا امشب

هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز

حتی زبرگی هم صدا نمی آید امشب

امشب ز پشت ابر ها بیرون نیامد ماه

بشکن قرقرا ماه من بیرون بیا امشب

گشتم تمام کوچه ها را یک نفر هم نیست

شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب

 ای ماجرای شعر شبهای جنون من

آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب

زیبا

من که می دانم شبی

عمرم به پایان می رسد

نوبت خاموشی من

سهل و آسان می رسد

من که می دانم که تا

سرگرم بزم و مستی ام

مرگ ویرانگر چه

بی رحم و شتابان می رسد

پس چرا عاشق نباشم

پس چرا عاشق نباشم

من که می دانم به دنیا

 اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی

قول و قراری نیست نیست

من که می دانم اجل

ناخوانده و بیدادگر

سرزده می آید و

 راه فراری نیست نیست

پس چرا    پس چرا عاشق نباشم

عاشقانه 

دوستت  دارم 

زیبای  من

نمونده حتي يك صداي خسته

كه از عشق و از عاشقي بخونم

نمونده حتي يك صداي خسته

كه از تلخي زندگي بخونم

بخونم كه تو از من مي سرودي

ولي عاشق نبودي كه نبودي

بخونم كه غرورت آخر اومد

تورو برد و تو پيش ِ من نموندي

تو با دروغ منو كردي به عاشق

بعدش گفتي برو نيستي تو لايق

زدي شكستي قلب شيشه ايمو

گفتي با تو حروم مي شن دقايق

دورنگي كردي خواستي من ندونم

گفتي تا ته دنيا من مي مونم

ولي تا رسيديم به جاي خوبش

گفتي من ديگه نيستم ، نمي تونم

برو عيبي نداره گل نازم

شايد بشه كه من از نو بسازم

برو ولي بدون اي گل ِ‌ لايق

بدون ِ تو حروم مي شن دقايق..

تولدت مبارک  سحرم

آرزوی سلامتی و بهروزی  از  ته  دلم  برات دارم  گل سجاد

شب بهاری همه تون بخیر

یه  چیزی  بگم و برم

هیچ وقت دل کسی و که حتی  یه  لحظه کوتاه احساس  کردی دوست داره  رو  نشکن

نمیدونی چه  عذابی می کشه

دل  شکستن آسونه ولی دلی رو بشکنی دیگه به سختی  میتونی آرومش کنی

آرومم بشه زخمش رو دلش میمونه

قربونه همه تون

شايد آن روز كه سهراب نوشت:

 تا شقايق هست زندگي بايد كرد.

 خبري از دل پر درد  گل ياس نداشت

 بايد اينگونه نوشت :

هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس

 زندگي اجبار است

دکتر شريعتي ميگه وقتي نميتوني فرياد بزني ناله نکن!!

 خاموش باش قرن ها ناليدن به کجا انجاميد؟؟

 تو محکومي

به زندگي کردن تا شاهد مرگ آرزوهاي خودت باشي

عشق شايد تنها جايزه ي اين روزگار نامهربان است

 كه براي بردنش نيازي به پارتي نيست !!

 برايش مهم نيست

 كه تو "شاهي يا گدا" !

مردي يا زن !

 هر چه كه هستي ، باش !

 فقط تنها شرطش اين است

 كه ارزش آن را بشناسي و حرمتش را نگه داري

شناختنت بي گناهترين گناهم بود،

 يافتنت بهانه دلم و خواستنت نيازم

و با تو بودن آرزويم

و تو را گم کردن،

 پيدايش سراب بود

 تو مانند پرستو آمدي و به دورترين ديار غربت رفتي.

 بي تو ثانيه ها تکراري شده اند

 و آيينه چيزي جز سراب را نشان نمي دهد

 و شقايق غريبي مي کند

 و جاده در انتظار مسافر است

و هنوز دلم بدون تو بهانه مي گيرد

 و من آرزوهايم را عاشقانه زمزمه مي کنم

 و منتظرت هستم

چون تمام زندگی سجادی

سحر  جان

دوست  دارم

 گفتم نميشنوم بلند تر بگو

 و امروز که به آرومي گفتي

ديگه دوست ندارم

 گفتم

هيس چرا داد ميزني؟؟؟؟؟؟